اطلاعات بیشتر
این کتاب دارای هفت فصل «درک رابطه عبد با مولا، ثمره معرفت نفس»، «برخی آثار رابطه عبد با مولا»، «رشد رابطه عبد و مولا در گرو (امر و اطاعت)»، «عبدپروری مولا»، «چند راهکار دیگر برای رشد رابطه عبد و مولا»، «شرایط عبودیت در حدیث (عنوان بصری)» و «فهرست ها» است.
در بخشی از کتاب می خوانیم:
اثر روانی آیات قرآن،القای کبریایی خدا
یکی از مهربانانه ترین آیات قرآن، آیه 60 سوره مبارکه غافر است. ظاهر ابتدای این آیه، مهربانی بدون کبریایی خداست، آنجا که خدا می فرماید: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُم؛ مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم.» ادعای ما این است که مهم ترین اثر روانی آیات قرآن، القای کبریایی خداست. ممکن است بعضی تصور کنند که در این قطعه از آیه، القای کبرایی نیست و صرفاً مهربانی
است. در حالی که در همین قطعه هم هرچند مهربانی خدا مشهود است، ولی کبریایی خدا هم دیده می شود. اولاً خدا می فرماید «من» را بخوانید تا شما را اجابت کنم. ثانیاً، در ادامه آیه خدای متعال صريحاً می فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عَبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ؛ کسانی که از دعا کردن تکبر بورزند آنها را با خواری وارد جهنم می کنم.»
البته این خدایی که باران کبریایی است، مهربان هم هست، غفار هم هست، اگر نبود که بیچاره بودیم. این خدا شنونده هم هست، صبور هم هست، حلیم هم هست، ستار هم هست، بردبار هم هست. این خدا منتظر ما هم هست. این خدایی که بسیار با عظمت است، این خدا حاضر است ما راببخشد. حاضر است کوتاهی های ما را جبران کند. آبروی ما را نمی برد. این خدا ما را دوست دارد. این خدا هر چه گناه کنیم نا آخر عمر باز پیگیری می کند که ما را به سوی خود برگرداند.ولی یادمان نرود او اول از همه اینها خداست و ما در مقابل او عبد هستیم.
برگرفته از صفحه 89 الی 90 کتاب
تقدیر /مهربانی خدا در «بلا»
جلوه دیگر از مقام ربوبی خدا، «تقديرات الهی» است. «بلا»یکی از این تقدیرات است. عُمر می دهد، نعمت می دهد و سپس هر چه را داده پس می می گیرد: «وَ مَنْ تُعَمِّرْهُ نُنَكِسْهُ فِي الْخَلْقِ هر کس را طول عمر دهیم در آفرینش واژگونه اش می کنیم و به ناتوانی کودکی باز می گردانیم.» خدا از این طریق ربوبیت خودش را نشان می دهد. چه راضی باشی، چه نباشی. بعضی تصور می کنند این کار خدا با مهربانی او منافات دارد. در حالی که اینها ربوبیت کردن است. حیاتی ترین نیاز انسان، نیاز به ربّ است. پس وقتی خدا دارد ربوبیت می کند، یعنی دارد با تو مهربانی می کند، وقتی پیر و فرسوده و داغونت کرد، در واقع دارد به تو محبّت می کند. درک این مطلب کمی پیچیده است.
زمانی که به شما مشکلات می دهد و رنج می کشید، با رب عشق بازی کنید. او دارد شما را در بندگی می رقصاند برای وجدی که دارید از اینکه ربّ داريد. ربّ، صاحب اختيار است. رب که اذن نمی گیرد. کسی که اینها را درک کند، وقتی که عزرائیل برای قبض روحش بیاید، می گوید: «وای خدا دارد ربوبیتش را تجلی می دهد. الان می خواهد مرا بکشد. همه اش جلوات ربّ است.
مثال:عالمی که سکته مغری کرده بود
آن عارف سکته مغزی کرد. دکترش می گفت رفتم پیشش. کاسه را گرفته بودم خون جاری بود. اما او مرتب می گفت: «عزیز من، فدایت شوم.» مست بود. دیدم آن خلسه عارفانه که می گویند اینجاست. گفتم: «آقا صبر کنید. دستتان را بدهید.»گفت: «می بینیدش؟ می بینیدش دارد ربوبیت می کند؟ خدای مرا می بینید که جلوه کرده؟» مولا هر چه می خواهد با عبدش می کند. هر چه می خواهد. «به تیغم گر زند دستش نگیرم /وگر تيغم زند منت پذیرم.» بزند، بکشد، مرا به مشکل بیفکند.
برگرفته از صفحه 121 الی 122 کتاب