سیره پیشوایان

نویسنده در کتاب گرانسنگ حاضر، در حد توان خویش کوشیده است در شرح سیره هر یک از ائمه، نخست فضای سیاسی- اجتماعی - فرهنگی آنان را در پرتو اسناد و مدارک تاریخی روشن کرده و دور نمای روشنی از آن به وضوح با آن فضا سازگار و متناسب بوده است، تشریح کند.
با این دید، مولف محترم، هر یک از ابعاد مختلف زندگی آن بزرگواران را، از قبیل: بعد سیاسی و مبارزاتی، بعد اجتماعی، بعد فرهنگی، بعد کرامات و خوارق عادات و...، و در جایگاه مناسب خود قرار داده و نشان داده است که مناسبترین شیوه، بلکه تنها راه، همان بوده که امام برگزیده است
کتاب حاضر، که حاصل سالها تحقیق و تالیف نویسنده محترم است،با توجه به تنظیم و پرداخت مطالب، سبک قلم و نگارش، شیوه طرح مسائل، استناد به منابع و مآخذ و... در میان اشباه و نظائر خود، کاملا تازگی دارد و امید است انتظارمشتاقان و علاقه مندان به مطالعه زندگی امامان را بر آورده سازد.

در بخشی از متن این کتاب می خوانیم:

همت بلند و طبع عالی حضرت مجتبی علیه السلام اجازه نمی داد کسی از در خانه ی او نا امید برگردد و گاه که کمک مستقیم مقدور حضرت نبود، به طور غیر مسقیم در رفع نیازمندی های افراد کوشش می فرمود و با تدابیر خاصی گره از مشکلات گرفتاران می گشود. چنان که در دوران جوانی آن حضرت، در زمان حکومت خلیفه ی دوم، روزی مرد فقیری به آن بزرگوار مراجعه کرد و درخواست کمک نمود. اتفاقا در آن هنگام حضرت مجتبی علیه السلام پولی در دست نداشت و از طرف دیگر از این که فرد تهی دستی از در خانه اش ناامید برگردد، شرمسار بود، لذا فرمود:
_آیا حاضری تو را به کاری راهنمایی کنم که به مقصودت برسی؟
_چه کاری؟
_امروز دختر خلیفه از دنیا رفته و خلیفه عزادار شده است، ولی هنوز کسی به او تسلیت نگفته است، نزد خلیفه میروی و با سخنانی که به تو یاد می دهم، به وی تسلیت می گویی، از این راه به هدف خود میرسی.
_چگونه تسلیت بگویم؟
_وقتی نزد خلیفه رسیدی بگو :  «الحمدالله الذی سترها بجلوسک علی قبرها ولا هتکها بجلوسها علی قبرک»
(حاصل مضمون آن که‌:حمد خدا را که اگر دخترت پیش از تو از دنیا رفت و در زیر خام پنهان شد، زیر سایه ی پدر بود، ولی اگر خلیفه پیش از او از دنیا می رفت، دخترت پس از مرگ تو دربدر می‌شد و ممکن بود هتک حرمت واقع شود).
مرد فقیر به این ترتیب عمل کرد.
این جمله های عاطفی در دوران خلیفه اثر عمیقی بر جای نهاد و از حزن و اندوه وی کاست و دستور داد جایزه ای به وی بدهند.
آن گاه پرسید:این سخن از آن تو بود؟
گفت:نه، حسن بن علی علیه السلام آن را به من آموخته است.
خلیفه گفت:راست می گویی، او منبع سخنان فصیح و شیرین است.

برگرفته از صفحه 110 الی 111 کتاب