طعم شیرین خدا جلد دهم

• درس اول: کی کمک به برادر مؤمن رو شکر خدا میدونه؟  
• درس دوم: تا حالا این طوری به کمک به مؤمن نگاه میکردید؟  
• درس سوم: ترازوی سنجش ما سالمه؟  
• درس چهارم: رابطه کمک کردن با شکر چیه؟  
• درس پنجم: با شاد کردن مؤمن به کجا می رسیم؟  
• درس ششم: میشه برا تلاش این قدر ثواب بدن؟  
• درس هفتم: یعنی خدا این قدر راحت میبخشه؟  
• درس هشتم: با این همه ،امید چرا نا امیدی از رحمت خدا؟!  
• درس نهم: محبّت و کمک چه رابطه ای با هم دارن؟  
• درس دهم: چرا اخلاق ما تو جنگ نظامی و اقتصادی فرق داره؟!  
• درس یازدهم: ما دربارۀ اجتماعی بودن درست فکر میکنیم؟  
• درس دوازدهم: چی میشه یه بار دیگه اجتماعی بودن رو تعریف کنیم؟  
• درس سیزدهم: عبادتی جز خدمت به خلق هست؟

در بخشی از کتاب می خوانیم:

ترازوی سنجش ما،سالمه؟

دنبال راه های شکرگزاری بودیم که رسیدیم به یه حدیث از  امام رضا علیه السلام  و فهمیدیم« کمک به دنیای برادرای مؤمن» یکی از محبوب ترین راه های شکرگزاریه. برا همینم بود که اومدیم  سراغ حدیثایی که جایگاه این کار رو بهمون نشون می دن.
آدم وقتی این حدیثا رو میبینه، متوجه میشه که ملاک سنجش ما تو زندگی، ناسالمه. به عبارت دیگه ترازویی که تو ذهن ما شکل گرفته و بر اساس ،اون سنگینی و سبکی خوبیا و بدیا رو می سنجیم ترازوی درستی نیست. عیب دار بودن این ترازو اتفاقای خیلی بدی رو تو زندگیمون بویژه تو زندگی معنوی مون به وجود می آره. از مهمترین اتفاقا اینه که ما حرفای  معصومین  علیهم السلام رو در مورد اعمال، جدی نمی گیریم. 
وقتی ترازوی سنجشمون معیوب باشه، حدیثایی رو که به  اعمال، وزن میدن و اون وزن، با ترازوی ما سازگار نیست، جدی  نمی گیریم و برا انجام اون اعمال بی انگیزه و یا حتی بی اعتنا  می شیم.
مثلاً ترازوی ذهن من کمک کردن به برادر دینی رو کار  خوبی می دونه، اما نه اون قد را سنگین. از اون طرف، یه حج مستحبی که به خاطرش پول خرج کردم و به ماه یا چهل روز، کمتر یا بیشتر از خونه دور شدم، تو هوای گرم مگه اعمالی رو انجام دادم و خلاصه یه عالمه براش زحمت کشیدم تو ترازوی من وزنش سنگینه و نسبت به کمک کردن به برادر مؤمن، وزن خیلی بالاتری رو نشون می ده. با این ترازو وقتی میرم سراغ  حدیثایی که کمک به مؤمن رو اون قدر سنگین معرفی می کنن، دیگه نمیتونم اون حدیثا رو جدی بگیرم.
در اصل، من بدون توجه به حرف خدا و اهل بیت علیهم السلام ترازویی ساختم که حتی قرآن و حدیث رو هم با همون ترازو می سنجم. نتیجه ش این میشه که آیه ها و حدیثایی رو که با  ترازوی من همسو باشن، جدی می گیرم و به اونایی که باهاش همسو نیستند، کمتر اهمیت میدم. 
خیلیا شکایت می کنن که: چرا یه عالمه زحمت می کشیم؛ اما احساس رشد نمی کنیم؟ به دلیل اصلیش خراب بودن ترازوشونه. ما مدیریت برنامه های معنوی مون رو بر اساس ترازوی ذهنی مون انجام می دیم. برا همین حتی اگه زیادم زحمت بکشیم، رشد نمی کنیم چون این ترازو راستش رو به ما نمی گه. 
این احساس رشد نکردن میتونه به هشدار باشه که شاید داریم مسیر رو اشتباه می ریم این هشدار موجب میشه ما دنبال دلیل رشد نکردنمون بگردیم و شاید همینم باعث بشه به عیب دار بودن ترازومون پی ببریم.
معیوب بودن ترازو می تونه به اتفاق خطرناک تر رو رقم بزنه که اگه آدم به عمقش پی ببره آروم و قرارش رو از دست میده.  
من یه ترازوی معیوب، متفاوت از ترازوی قرآن و اهل بیت علیهم السلام دارم و بر اساس اون، سنگینی و سبکی اعمال رو می سنجم. خروجی این ترازو می شه ملاک عمل من و من وقتی بر اساس خروجی اون ترازو اعمالی رو انجام می دم، احساس رشد می کنم؛ اما واقعاً رشدی اتفاق نیفتاده و من دچار توهم رشد شدم.  
به قدری این اتفاق وحشتناکه که می تونه به همه عمریه نفر، چوب حراج بزنه. خیلی از این افراد وقتی از دنیا می رن، می فهمن که دستشون خالیه و هر چی احساس رشد کرده بودن، یه مشت خیالات بیشتر نبوده و نامه عملشون از کارای خوب و سنگین خالیه. 
ترازو وقتی متفاوت از ترازوی قرآن و اهل بیت علیهم السلام بشه، آدم رو به این جا می رسونه. وای از دست این توهم رشد! خدا نکنه  یکی از ماها دچارش بشیم! کسی که تو هم رشد داره، انگیزه ش برا انجام اعمالی که تو حدیثا اومده، خیلی کم میشه چون احساس نیاز نمی کنه که برا رشدش این کارا رو انجام بده. اون با ترازوی ناسالمی که داره، به قدری کاراش رو سنگین میدونه که  احساس می کنه دست بقیه رو هم می تونه بگیره حال این آدم مثل میلیاردریه که بهش میگن اگه فلان کار رو انجام بدی، صدهزار تومن بهت می دیم. این آدم ثروتمند، اصلاً انگیزه ای نداره برا این که تلاش کنه تا اون صدهزار تومن رو به دست بیاره...

برگرفته از صفحات 59 الی 61 کتاب