اطلاعات بیشتر
- درس اول: چه قدر به ذکر بودن قرآن توجه داشتیم؟
- درس دوم: مگه میشه همه چی آیه خدا باشه؟
- درس سوم: تا حالا به خودمون به عنوان آیه نگاه کردیم؟
- درس چهارم: با وجود این نشونه ها میشه خدا رو فراموش کرد؟
- درس پنجم: چرا با این همه اطلاع از طبیعت توحیدمون قوی نیست؟
- درس ششم: میشه قبل از مرگ به همه کاره بودن خدا پی برد؟
- درس هفتم: بدون قانونای معنوی میشه زندگی رو مدیریت کرد؟
- درس هشتم: مگه خدا قدیم و جدید داره؟
- درس نهم: خدای مریم علیها السلام ، مگه خدای ما نیست؟
- درس دهم: چه ربطی بین سنتای معنوی و امید وجود داره؟
- درس یازدهم: مگه سنتای معنوی، گم شده دنیای امروز نیستن؟
- درس دوازدهم: نگاه آیه ای چه جوری غرور رو از آدم می گیره؟
در بخشی از کتاب می خوانیم:
از بس که بحث ذکر بودن قرآن شیرینه، آدم دوست نداره به این زودیا تموم بشه. قرآن دوست داره ما همه دنیا رو آیه های خدا بدونیم. تو درس قبل، تصمیم گرفتیم اگه شده، فقط به روز رو به یه تمرین خیلی خوب اختصاص بدیم؛ تمرینی که یه دگرگونی تو وجود ما ایجاد می کنه. از وقتی که اون تمرین رو شروع کردیم، چه اتفاقای خوبی داره تو زندگیمون می افته! تصمیم گرفتیم تمرین کنیم یه روز از صبح تا شب، به همه چیز، نگاه آیه ای داشته باشیم.
بازم بریم سراغ قرآنی که ذکره تا ببینیم در باره نگاه آیه ای به عالم، چه چیزای دیگه ای بهمون می گه. تو درس قبل گفتیم وقت خوردنم باید یاد خدا بود. اون جا از جهت حس چشایی گفتیم؛ اما قرآن می خواد خوردنیا رو هم برامون آیه کنه. بیاید چند تا آیه رو با هم بخونیم تا بفهمیم چه قدر آیه های خدا زیادن و چه راحت می شه به کمک اونا یاد خدا بود.
همین که خواستید آب ،بخورید، حواستون باشه که آب نشونه خداست روزی چند بار آب می خوریم؟ تو هر دفه، حواسمون به این آیه باشه:
وأسقيناكم ماءً فراتاً.
و آبی گوارا به شما نوشاندیم.
آب خوردن این طوری یه مزه دیگه داره. گاهی که خیلی تشنه ایم و یکی بهمون آب میده و آب رو در حالی می خوریم که اون فرد در مقابلمونه، چه حسی به اون آدم داریم؟ اصلاً قبل از این که بخوایم آب بخوریم، دوست داریم با چند تا تشکر جانانه از شرمندگیش در بیایم. وقتی هم که آب رو خوردیم، بازم دوست داریم ازش تشکر کنیم. حالا اگه تو هر بار آب خوردن،حواسمون باشه که آب، آیه خداست، حسمون به خدا از حسمون به این آدم، قوی تر می شه.
اگه خواستید میوه بخورید حواستون به این آیه باشه:
يُنبِتُ لَكُم بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّيتونَ وَ النَّخِيلَ وَ الأعناب وَ مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ.
خداوند با آن آب باران برای شما زراعت و زیتون و نخل و انگور و از همه میوه ها می رویاند. مسلماً در این نشانه روشنی برای اندیشمندان است.
برگرفته از صفحات 79 الی 80 کتاب
