روایت آقا

کتاب «روایت آقا» روایت دقیقی است از انسانی که تأثیر تربیتی و معرفتی او در شکل‌گیری شخصیّت رهبر انقلاب نقش بنیادینی داشته و هیچ تحلیلی از منش و سلوک ایشان، بدون شناخت آن پدر، کامل نخواهد بود. این کتاب تصویری روشن و صادق از پدر و استاد محبوب رهبر انقلاب اسلامی را ارائه می‌دهد.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

اولین سفر کربلا با آقا
یکی از خاطره های شیرین من در کودکی سفر کربلا است. پدرم و مادرم، محمد آقا، من، خواهر کوچک ترم و باجی مریم در سال 1324 شمسی به کربلا رفتیم باجی مریم پیرزن فقیری
در سال 1324 شمسی به کربلا رفتیم باجی مریم پیرزن فقیری بود که در بعضی از خانه ها مستخدم می شد؛ دوست داشت برود عتبات بماند، ولی پول نداشت. او را هم همراه کردیم به نجف برسانیم. باجی مریم در نجف ماند و مکه هم رفت و حاجیه شد و پس از چند سال به مشهد برگشت و گفت: «می خواهم بیایم در خانه ی شما بمانم.» آمد و سالهای متمادی با ما زندگی کرد. بنابراین در این سفر ما سه تا بچه بودیم و سه تا آدم بزرگ.
سفر تلخ و شیرینی بود که شش ماه طول کشید و به اقتضای بچگی، طبعاً به ما خوش گذشت. شأن نزول سفر کربلای ما این بود که به آقا یک حج نیابتی داده بودند. به نظر ایشان رسیده بود که خوب است خانواده را ببرد و بگذارد نجف و خودش از آنجا به مکه برود و برگردد. با این نیت، ما را همراه کرد. برای تهیه ی گذرنامه به تهران رفتیم. نمیدانم چرا گرفتن گذرنامه سخت بود؛ هم گذرنامه ی مکه، هم گذرنامه ی کربلا. بیست روز در تهران ماندیم و نهایتاً گذرنامه گیر پدرم نیامد، لذا تصميم گرفت ما را قاچاقی به عراق ببرد و در نجف گذرنامه یا ورقه ی اقامت نجف بگیرد و از آنجا سفر مکه اش را ترتیب بدهد، ولی آنجا هم نتوانست گذرنامه تهیه کند. از این مطلب میتوان میزان دست و پاداری پدرم را
حدس زد. شش ماه تمام آنجا ماندیم و پول مگه هم خرج شد و آقا زیر بار قرض هم رفت و تا سالها قرض آن پول مگه را به صاحبانش میداد.
خوب یادم هست؛ عصر بود که از مشهد با اتوبوس راه افتادیم. تا آن وقت هم، من و برادر و خواهرم هیچ مسافرتی نکرده بودیم. داخل گاراژ آمدیم و سوار اتوبوس شدیم. آن وقت ها ماشین ها بلیتی نبود و نمره ی صندلی هم نداشت. جای هر نفر بستگی داشت به نفوذ و تأثیرش روی شوفر و شاگرد شوفر که همه کاره بودند. نفوذ و امکان پدر ما همین قدر بود که یکی از صندلی های جلو مثلاً صندلی دوم یا سوم را بگیرد و یک صندلی هم از عقب اتوبوس که جای نامرغوبی بود. آقا و خانم با همشیره ی کوچکمان روی آن صندلی جلو نشستند و من و اخوی و باجی مریم هم روی صندلی عقب نشستیم. یکی دو ساعت طول کشید تا این ماشین از گاراژ حرکت یکی دو ساعت طول کشید تا این ماشین از گاراژ حرکت
کرد و بیرون آمد. در این اثنا ما همین طور حرص میخوردیم که چرا ماشین راه نمی افتد. بالاخره راه افتاد و شب رسید نیشابور و شب را در نیشابور خوابیدیم. داخل گاراژی که وارد آن شده بودیم، اتاقی بود و همان جا خوابیدیم فردا صبح راه افتادیم و شب دوم در شاهرود خوابیدیم. هنوز حیاط کاروان سرای شاهرود را یادم هست؛...

برگرفته از صفحه ی 165 الی 166 کتاب