معاد سرنوشت جاودانه انسان

در کتاب حاضر که حاصل بیانات اخلاقی, اعتقادی آیت الله العظمی مظاهری«مدظله» است, برخی از براهین و ادله مربوط به معاد, به گونه ای برگزیده و بیان شده است که نیاز کمتری به مقدمات پیچیده علمی و توضیحات فنی فراوان داشته باشد و همچنین اکثر قریب به اتفاق مطالب با تکیه بر آیات قرآن کریم و با شواهد قرآنی و روایی بیان شده است. مبنای اساسی در طرح این مباحث, تذکر و یادآوری بحث کلی معاد به منظور تزکیه نفوس و تربیت اخلاقی مخاطبان و خوانندگان بوده است.

این کتاب در 12 فصل تنظیم شده است

فصل اول مفاهیم کلی معاد

فصل دوم منزل احتضار

فصل سوم منزل برزخ ( ورود به عالم قبر )

فصل چهارم حیات برزخی انسان

فصل پنجم منزل قیامت

فصل ششم تجسم عمل

فصل هفتم حسابرسی در مواقف قیامت

فصل هشتم میزان و صراط

فصل نهم شاهدان در قیامت

فصل دهم شفاعت در قیامت

فصل یازدهم دورنمایی از بهشت

فصل دوازدهم دورنمایی از جهنم

در بخشی از این کتاب می خوانیم :

از جمله ادله ای که برای اثبات روز جزا می آوریم, دلیل فطرت است; یعنی, اگر انسان خود را از اصطلاحات و خرافات و اشتغالات خالی کند پی به مبدا می برد و از آن به معاد می رسد. فطرت یعنی یافتن در مقابل علم که دانستن است ما به شخصی که در برابرمان نشسته است علم داریم ; اما, « علم بالعرض » نه « علم بالذات». یعنی, به آنچه در ذهن ما از خارج منعکس شده است,علم داریم; اما وقتی احساس تشنگی می کنیم. این احساس نوعی یافتن است. قران شریف دراین باره می فرماید: ( فاذا رکبوا فی الفلک دعوا الله مخلصین له الدین فلما نجَاهم الی البر اذا هم یشرکون ) آنگاه که انسان خود را اسیر دریای طوفانی بیابد, امواج خروشان و متلاطم دریا را ببیند که هر لحظه او را به کام خود فرو می کشد و بنگرد که چگونه اسباب او را فرو می گذارد, در آن حال فریاد و توسلش به سوی خدا بلند می شود و فطرتا می یابد که تنها, خداوند تعالی منجی اوست. ایمان به مبدا در چنین حالتی همچون یافتن  احساس تشنگ فطری است; ولی چون  از خشم دریا می رهد و به  سکون و ساحل می رسد, دوباره فطرت خود را به دست فراموشی می سپارد و به طی کردن همان مسیر قبلی ادامه می دهد. بنابراین فطرتا انسان به مبدا و معاد اعتقاد دارد; ولی برای هوی و هوس و زندگی دو روزه دنیافطرت را آلوده و چشم دلش را کور می کندو معاد را منکر می شود تا راحت و رها از عذاب وجدان, سرگرم دنیا و لهو و لعب آن شود.

( کتاب معاد سرنوشت جاودانه انسان / صفحه 30 و 31 )