اطلاعات بیشتر
این کتاب سلسله بحث های تمام شده ای است که در مرکز تربیت معلم، از نیمه دوم سال 1395، در زمینه تعلیم و تربیت اسلامی آغاز شد. مهمترین ویژگی این بحث، ملاحظه رابطه طولی بین مسائل و بازگرداندن کثرت فرعی به وحدت اصلی است.عالم متفکر و حکیم الهی، مرحوم آیت الله حائری شیرازی در این سلسله بحث ها به مبانی، اصول و روش های تربیت دینی و قواعد رابطه ی بین مربی و متربی می پردازند.
در بخشی از متن این کتاب می خوانیم:
متدین شدن غیر از با سواد شدن است؛ متدین شدن یعنی «سالم شدن» و «با سواد شدن» یعنی «متخصص شدن». دین تعهد است، تخصص نیست؛ پس مربی باید در صدد یافتن سلامت و آزادی برای شاگردش باشد.
در قیامت مال و فرزند نفعی ندارد؛ تنها قلب سلیم نفع دارد.قلب باید سالم باشد. معلمی که می کوشد شاگردش راست گو و با شهامت و با صفا باشد، او را به دین نزدیک کرده. رسیدن به دین یعنی شکوفا شدن فطرت برای اینکه اقتضاهای خودش را نشان بدهد. انسان تشنه ی خدا و خدا شناسی است. فقط احساس این عطش لازمه ی سلامت انسان است. اگر انسان سالم شد، این تشنگی احساس می شود. انسان اگر متقی شد، سالم می شود و لازمه ی سالم شدنش «احساس عطش» است؛ پس تقوا از این جهت با دین مناسبت دارد که با سلامت انسان تناسب دارد...
برگرفته از صفحه 177 کتاب
