اطلاعات بیشتر
کتاب "وقتی که مادرم رفت" نوشته محسن عباسی ولدی، مجموعهای از خاطرات و درسهایی است که نویسنده در روزهای نخستین پس از درگذشت مادرش تجربه کرده است. این کتاب با نثری صمیمی و شخصی، به بیان احساسات، اندوه و تأملات نویسنده درباره فقدان مادر میپردازد و به خواننده کمک میکند تا با فرآیند سوگ و پذیرش فقدان آشنا شود. این اثر مناسب برای همه کسانی است که با فقدان عزیزان مواجه شدهاند و به دنبال درک بهتر و تسلی خاطر در روزهای سخت سوگواری هستند.
در بخشی از کتاب می خوانیم:
چهاردهم: این «کاش» ها کارشون اشغالگریه
یادتونه بحث وسع رو؟ بحثی که به مناسبت آيه «لا يُكَلِّفُ اللهُ نَفساً إلا وسعها» داشتیم. خلاصه کلام اون بحث این بود اگه خدا تکلیفی به عهده آدم می ذاره، حتماً ظرفیت و وسعش رو به انسان داده که اون تکلیف رو ازش می خواد. فرقی نداره این تکلیف، انجام به عبادت باشه یا ترک به گناه یا صبوری در برابر یه مشکل.
اگه می بینیم ظرفیت تحمل به مشکل رو نداریم، به خاطر اینه که وسع مون رو اشغال کردیم؛ نه اینکه ظرفیت و وسع : تحمل مشکل رو نداریم.
یکی از چیزهایی که وسع آدم رو اشغال می کنه، مشغول شدن به همین کاش هاست. آدم وقتی از قید این کاش ها رها میشه تازه متوجه میشه که این کاش ها چقدر از ظرفیتش رو اشغال کرده بوده و خودش خبر نداشته.
قیامت معلوم میشه که چقدر از وسعی رو که خدا در اختیارمون گذاشته هدر دادیم و خیال کردیم که مشکلات بیشتر از توان مونه.
شک نکنید که یکی از حسرت های روز قیامت همینه آدم وسعش رو می بینه و متوجه میشه که می تونسته تو دنیا با استفاده از این وسع چقدر رشد کنه اما ازش استفاده نکرده و اون رو صرف کاش کاش کردن ها کرده.
برگرفته از صفحه 38 کتاب
